Пасадзіла бабуля ў двары каля тына маленькую Рабінушку. Прайшло некалькі гадоў. Падрасла Рабінушка, папрыгажэла і аднойчы расквітнела. Колькі радасці прынесла яна ў той год сваёй гаспадыні! Бабуля з любоўю гладзіла яе тонкі ствол, птушачкі зляталіся з усёй вёскі, каб палюбавацца на казачную прынцэсу. А ўвосень усё дрэўца пакрылася гронкамі сакавітых рабінавых пладоў, ярка-чырвоных маленькіх яблычкаў. "Які смачны ласунак нашым вясковым птушачкам, якія не ляцяць на поўдзень, ты прызапасіла, дарагая Рабінушка", – казала бабуля. Усю зіму вароны і галкі, сарокі, вераб'і і сінічкі прыляталі да бабулі ў двор, каб паспытаць салодкі пачастунак.      Але прайшло яшчэ некалькі гадоў, і памерла яе гаспадыня, старая бабуля. Засмуцілася Рабінушка. Сумна і няўтульна ёй стала жыць у двары апусцелай хаты. А потым прыйшла халодная дажджлівая восень і сарвала з яе галінак усе лісточкі. Заплакала Рабінушка, толькі яе гору ніхто не можа дапамагчы. Прыляцела Сінічка і зазвінела тонкім галаском: "Не плач, Рабінушка, ты яшчэ маладая і дужая, таму можаш сама камусьці дапамагчы. Паглядзі на сябе, ты ж прыгажуня ў чырвонай сукеначцы". Паслухала Рабінушка параду Сінічкі і супакоілася.
     Надышоўшая зіма атуліла снегам голыя галінкі дрэўца. Але з іх усё яшчэ звісалі ярка-чырвоныя гронкі сакавітых пладоў, якія ратуюць ад голаду зімуючых птушак. "Нічога страшнага, – думала Рабінушка, – мае яблычкі толькі трошкі падмерзнуць і стануць яшчэ смачнейшыя".
     Дрэўца вельмі любіла, калі на яе галінкі садзіліся птушкі. Асабліва яе зачароўвалі галасы пералётных птушак, такія звонкія, вясёлыя і шчаслівыя ў летнюю пару. "Але цяпер зіма, – смуткавала Рабінушка, – і птушыных пошчакаў амаль не чуваць. Толькі Сінічка часам цешыць мяне, але дзе яна цяпер? Мабыць хаваецца ў лесе ад холаду пад пухнатыя яловыя лапкі".
     – Не смуткуй, – аднойчы прасвістаў побач з дрэўцам Сівер. Ён прыляцеў здалёку і шмат чаго пабачыў на сваім шляху. – Хутка да цябе прыляцяць нечаканыя госці.
     "Нечаканыя госці?" – узрадавалася Рабінушка і пачала чакаць. А Сівер не спяшаўся пакідаць вёску, ён часта зазіраў у двор апусцелай вясковай хаты, надзімаючы вялікія гурбы снегу побач з ганкам. Толькі ніхто не чысціў гэты ганак і дарожкі ад снегу, таму што няма каму было па іх хадзіць. Тонкая Рабінушка замярзала, яе ствол пакрываўся лёдам, і ёй вельмі хацелася спаць. Але яна не магла дазволіць сабе заснуць у чаканні прылёту гасцей.
     Нарэшце, у ціхі сонечны дзянёк Рабінушка змагла трохі адагрэцца, і тут здарыўся цуд. Дрэўца пачула ў двары нейкія незразумелыя гукі, падобныя на цурчанне альбо свіст. Раптам невялікая чародка чырвонагрудых птушачак абляпіла ўсе яе галінкі, на хаду стрэсваючы з іх снег.
     – Прывітанне! – прывіталіся з Рабінушкай незнаёмыя птушачкі. – Мы гілі, прыляцелі да вас здалёку, з вельмі халоднай Поўначы, каб перачакаць тут лютыя маразы. Рабінушка, пачастуй нас сваімі сакавітымі пладамі, мы так прагаладаліся!
     – Калі ласка, частуйцеся, я вельмі радая вам! – ажывілася Рабінушка. У яе тут жа падняўся настрой. Ёй стала так прыемна, што яна можа накарміць стомленых галодных птушак!
     Увесь дзень да вечара гілі распавядалі ёй пра жыццё на далёкай Поўначы, а яна падзялілася з імі сваімі радаснымі ўражаннямі ад былога лета.
     – Мы пагасцюем у вас да канца зімы, а затым вернемся на радзіму, – сказаў важак птушынай чарады. – Вы ж самі ведаеце, што ў гасцях добра, а дома лепш.
     – Я вас разумею, – пагадзілася Рабінушка. – Радзіма для ўсіх нас даражэйшая за ўсяго на свеце.
     Усю зіму гілі жылі ў вёсцы. І яны не галадалі. Іх кармілі рабіны, якія раслі ў кожным вясковым двары, ды і іншыя дрэвы не крыўдзілі гасцей. Чырвоная Каліна таксама зберагла для іх свае плады, глог, шыпшыннік былі радыя пачаставаць птушак. Але як толькі пацяплела, гілі, падзякаваўшы ўсіх за клопат, паляцелі да сябе на радзіму.
     – Я таксама лячу на Поўнач услед за птушкамі, – сказаў Рабінушцы Сівер. І паляцеў.
     Аднак дрэўца ўжо не нудзілася. Яно ведала, што з прыходам вясны хутка ў вёску вернуцца з паўднёвых краін пералётныя птушкі. Першымі прыляцяць шпакі. Яны зоймуць свае старыя шпакоўні і ад світання да змяркання будуць спяваць знакамітыя шпачыныя песні. Затым прыляцяць белыя буслы, гракі, берасцянкі, вяхіры, пеначкі, варакушкі. Іх пяшчотныя галасы будуць цешыць і захапляць усіх жыхароў вёскі.
     Усё адбылося так, як думала Рабінушка. Па раніцах на чыстае блакітнае вясновае неба ўзыходзіла Сонейка. З кожным днём яго прамяні станавіліся больш ярчэйшымі і гарачэйшымі. А калі ўвесь снег растаў, з мокрай зямлі на белы свет прабіліся тонкія зялёныя парасткі травы.
     – Вясна прыйшла! – радаваліся дрэвы, трашчалі сарокі, каркалі вароны, звінелі сініцы.
     Дый наша Рабінушка зусім ажыла. Яе карэньчыкі сагрэліся, на галінках распусціліся далікатныя светла-зялёныя лісточкі.
     Аднойчы ў старое гняздо на даху бабулінай хаты вярнулася сям'я белых буслоў. Птушкі абляцелі бабулін двор, стары сад і прывіталіся з усімі дрэвамі.
     – Прывітанне! Мы вярнуліся, – паведамілі верныя сябры.
     – Мы вас чакалі, – адклікнулася Рабінушка, а ўслед за ёй і ўсе дрэвы ў садзе.
     І вось ужо адно за іншым пачалі квітнець пладовыя дрэвы. Спачатку Алыча, затым Вішня, Сліва, Груша і, нарэшце, расквітнела старая бабуліна Яблыня. Водар квітнеючага "беласнежнага" саду разнёсся па ўсёй акрузе. На галінках Рабінушкі таксама распусціліся суквецці буйных белых кветак. Яны зрабілі яе падобнай на чароўную нявесту ў карункавым уборы.
     Неўзабаве па вёсцы паліліся далікатныя пошчакі Салавейкі, і раздаўся бадзёры пранізлівы свіст ластавак і беражанак. Птушкі вярнуліся з паўднёвых краін і звінелі, свісталі, трашчалі, усхваляючы прыгажосць вясновай, а затым і летняй пары.
     "Як цудоўна жыць на белым свеце, – цешылася Рабінушка, – у мяне столькі сяброў!"
     Прыйдзе восень. Выдатныя вясновыя кветкі Рабінушкі ператворацца ў гронкі сакавітых ярка-чырвоных пладоў. І нягледзячы на тое, што звонкагалосыя пералётныя птушкі ў гэту пару года паляцяць зімаваць у паўднёвыя краіны, Рабінушка не стане сумаваць. Яе смачныя плады будуць карміць іншых птушак, якія прыляцяць да яе ў госці з халоднай Поўначы на ўсю зіму.
     
      Гэта казка на рускай мове