Неўзабаве на двары стала яшчэ халадней, замест дажджу раптам на зямлю пасыпаў дробны мокры сняжок.      – Гэта да марозу, – сказала бабуля.
     І сапраўды, праз некалькі дзён з цёмнага вячэрняга неба паляцелі ўжо сапраўдныя ажурныя сняжынкі, толькі вельмі маленькія. Яны ціха валіліся ўніз, укрываючы зямлю халодным белым покрывам, з-за чаго ў Арынкіным двары адразу стала святлей. Дзяўчынка выбегла на ганак, каб памацаць першы асляпляльна белы снег. "Ура! – падумала яна. – Можа быць, хутка я пакатаюся з горкі на санках".
     Раніцой Арынка паглядзела ў акно і не пазнала свой двор. Ён быў увесь засыпаны тоўстым пухнатым дываном са снегу. Дзьмуў моцны парывісты вецер, а завіруха намятала новыя вялікія гурбы. "Столькі снега! – здзівілася дзяўчынка. – Але я не змагу па ім хадзіць, – засмуцілася яна". І Арынка пабегла да бабулі, каб разам вырашыць, як ім ачысціць ад снегу двор.
     – Пачакаем, пакуль уціхне снежная завіруха, а потым падумаем, што нам рабіць далей, – сказала бабуля.
     У нядзелю вырашыць гэту праблему са снегам ім дапамог суседскі хлопчык Саша. Калі вецер пацішэў, ён расчысціў двор ад снегу і праклаў дарожку да брамкі. А там, за плотам, працаваў трактар, ён расчышчаў вуліцу.
     – Як добра, што ў мяне ёсць такі памочнік! – цешылася бабуля.
     Пасля працы яна напаіла Сашу духмяным чаем з сунічным варэннем і аўсяным пячэннем.
     З той самай нядзелі на вуліцы пачалася сапраўдная марозная і снежная зіма. Арынка бачыла, што птушкі, якія не паляцелі на поўдзень, пачалі замярзаць і галадаць. Хаця, на кустах яшчэ заставаліся ягады шыпшынніка, абляпіхі, а на рабінах віселі падмерзлыя рабінавыя гронкі, маленькія вераб'і і сінічкі часта прыляталі ў вясковыя двары, выпрошваючы ў людзей якую-небудзь ежу.
     – Бабуля, дай мне, калі ласка, пусты кардонны пакет з-пад кефіру ці малака, – папрасіла Арынка. – Я хачу зрабіць для птушак кармушку.
     Дзяўчынка ўжо ўмела майстраваць такія кармушкі і таму хутка выразала ў пакеце акенца для птушак. Затым на галінку яблыні з дапамогай бабулі яна павесіла сваю кармушку, насыпаўшы ў яе жменю семачак і проса.
     – Ты гэта добра прыдумала, – пахваліла яе бабуля. – Узімку птушак трэба падкормліваць, каб яны не памерлі ад голаду і холаду.
     
      Гэта казка на рускай мове
     
     працяг