Яшчэ нейкі час яны ішлі па густым лесе, агінаючы старыя елкі і хвоі, пакуль не выйшлі на вялікую лясную паляну. Арынка зажмурылася ад яркага сонечнага святла, які асвятліў усё навокал, і ўсміхнулася.      Здавалася, зусім нядаўна за лесам віднеўся толькі маленькі краёчак узыходзячага сонца, а цяпер на небе ўжо зіхацеў велізарны агністы дыск, разліваючы па баках ярчэйшае сонечнае святло.
     – Сёння днём будзе горача, трэба хутчэй збіраць зёлкі, – сказала бабуля і ўзялася за работу.
     А Арынка не магла адарваць захопленага позірку ад разнаквецця лясной паляны:
     – Бабуля! Колькі тут кветак! – дзівілася дзяўчынка.
     Арынка любавалася высокімі стрэлкамі скрыпню, абсыпанымі яркімі фіялетавымі кветкамі, блакітным дываном з незабудак, яркімі жоўтымі галоўкамі курынай слепаты, сіне-фіялетавымі званочкамі. Але больш за ўсё яе цешылі белыя рамонкі і сінія васількі, якія яна часта бачыла на малюнках і нават сама ўмела маляваць. "Цяпер я збяру іх у букет, а дома спляту сабе вяночак", – вырашыла дзяўчынка.
     А бабулі патрэбныя былі зусім іншыя расліны. Яе ўвагу прыцягвалі пухнатыя жоўтыя галоўкі знаёмых ёй зёлак. Іх назва – сухацвет і святаяннік. Яшчэ бабуля заўважыла на паляне белыя парасонікі крываўніка, а побач – спарыш птушыны, які слаўся па зямлі, нібы казачная трава-мурава.
     Захапіўшыся прыгажосцямі сонечнай паляны, Арынка не зважала на лясных птушак, якія кружылі над ёй і звінелі ва ўсе свае птушыныя галасы. Хаця, птушкі зусім не пакрыўдзіліся на дзяўчынку. І працавіты дзяцел з чырвоным капялюшыкам на галоўцы, і мілыя звонкагалосыя пеначкі, і музычны чорны дрозд, і нават непрыкметны спявак лесу салавей – усе гэтыя і іншыя лясныя птушкі былі занятыя сваімі справамі. А іх у гэты час шмат у птушак, галоўная справа – падгадаваць і выкарміць птушанят.
     Толькі старая сава, якая спала на тоўстай галінцы хвоі, трохі расплюшчыла вочы і, заўважыўшы на паляне незнаёмку, якая гучна распявала нейкую вясёлую песеньку, незадаволена ссунула свае бровы і зноў пагрузілася ў сон.
     Арынка радасна кружылася і спявала, збіраючы букет рамонкаў і васількоў. "Гэта дзяўчынка можа выпадкова растаптаць нас", – падумалі яркія кветкі. Ім вельмі не хацелася паміраць упачатку такога прыгожага лета. На шчасце, бабуля паклікала ўнучку, і яны хутка сышлі дахаты.
     
      Гэта казка на рускай мове
     
     працяг