Заўтра Раство, а сёння Куцця, – абвясціла кацянятам Насця. Учора яна доўга хадзіла па крамах разам з мамай і накупляла розных смачнасцяў. А сёння з раніцы круцілася на кухні. Штосьці там падрыхтоўвала – дапамагала маме.      У вялікім пакоі ўсё яшчэ стаяла прыгажуня навагодняя Ёлачка. Яна цешыла кацянят. Малышы гулялі каля яе са сваімі цацкамі і ўжо некалькі дзён не высоўвалі нос у двор. Справа ў тым, што стала вельмі марозна, і Насця баялася, каб кацяняты не адмарозілі лапкі. На акне, куды любілі залазіць Шалун і Мяўка, Мароз-чырвоны нос намаляваў цудоўныя ледзяныя ўзоры. Яны атулілі амаль усё шкло, таму разглядзець штосьці ў двары было зацяжка. Але кацяняты прыдумалі выйсце з нязручнага становішча і сваімі насамі адтайвалі маленькія дзірачкі на шкле, праз якія глядзелі на сняжынкі. "Вам холадна?" – такім чынам малышы спрабавалі завесці бязгучную гутарку са сняжынкамі. Але тыя толькі варушылі тонкімі ледзянымі лапкамі, маўляў, не, не холадна, не турбуйцеся.
     Да вечара стол быў накрыты. Насця разам з мамай прыгатавала калядныя стравы, і да поўначы ўся сям'я пазбіралася, каб сустрэць Раство Хрыстова. Гэта свята здалося кацянятам не такім шумным, як Новы год. Насупраць, Насця ціхенька сядзела за сталом і пра нешта думала. Толькі Мяўка заўважыў, як роўна апоўначы Зорачка, якая была на верхавіне хатняй Ёлачкі, раптам успыхнула яркім святлом, які не загас і свяціў усю ноч. "Гэта святло прыйшло з неба і ператварыла яе ў Калядную Зорку", – зразумеў каток. І ён успомніў казку пра Анёлаў, якія прылятаюць да людзей у гэтую ноч, каб дарыць усім радасць і шчасце.
     Непрыкметна праляцелі зімовыя канікулы, і Насця сабралася ісці ў школу. Яна добра адпачыла. Да таго ж, разам з сябрамі яна схадзіла ў кіно, з мамай – у цырк, шпацыравала разам з сяброўкамі, і не забывала пра кацянят. Яны часта заставаліся адны ў хаце, але ўдваіх ім не было сумна. Часам Мяўка і Гарэза выбягалі ў двор, каб пагаварыць са сняжынкамі. Мяўка не мог забыць пра сваю сустрэчу з іншапланецянінам, яму хацелася сустрэцца з ім ізноў. Але сняжынкі не ведалі, калі іншапланецянін прыляціць на Зямлю. "Калі ён прыляціць, дык абавязкова зазірне да мяне", – разважаў Мяўка. Ён верыў, што стаў для іншапланецяніна сябрам. Але ці спраўдзіцца калі-небудзь яго мара?
     А за акном працягвалася снежная і марозная зіма. Часам завіруха намятала велізарныя гурбы, якія былі нашмат вышэйшыя за катка, люты вецер кружыў, свістаў і кідаў з размаху камякі снегу прама на шкло акна. "Мне ўжо надакучыла зіма, я хачу, каб яна скончылася", – смуткаваў Мяўка. Але калі наставалі ясныя марозныя дзянькі, і на чыста-блакітным небе зіхацела сонейка, у катка паднімаўся настрой, і ён цешыўся такой цудоўнай зіме.
     Насця старалася добра вучыцца ў школе. Яна прыходзіла з заняткаў стомленая, акрамя ўрокаў, ёй яшчэ трэба было хадзіць на заняткі ў спартыўную секцыю. З кацянятамі дзяўчынка бачылася ўсё радзей і радзей, але яны не крыўдзіліся. Удваіх ім не было сумна. Акрамя таго, мама Насці па вечарах заўсёды была ў хаце, смачна карміла іх і песціла. Жанчына размаўляла з кацянятамі, распавядала ім пра сваё жыццё, уключала тэлевізар, дазваляючы малышам паглядзець цікавыя перадачы пра жывёл.
     – Яшчэ засталося пражыць два тыдня, і мы будзем сустракаць вясну, – казала яна. – Хутка растане ўвесь снег і ператворыцца ў адталыя ручайкі.
     "Куды ж дзенуцца сняжынкі? Ах, яны таксама растануць!" – расхваляваўся Мяўка. Яму стала шкада іх. Ён успомніў пра Снегавіка, якога яны разам з Насцяй сляпілі ў двары. "Ён таксама растае? Няўжо?" – не верыў Мяўка. І назаўтра з самай раніцы каток угаварыў Гарэзу збегаць у двор, каб паглядзець на Снегавіка, ці не збіраецца ён раставаць.
     
     працяг аповесці
     
      Гэта казка на рускай мове