У казачным каралеўстве ў маладой Каралевы нарадзілася дачка. Кароль душы не чуў у малой. Ён песціў дачушку і купляў ёй самыя лепшыя дарагія цацкі. А калі прынцэсе споўнілася сем гадоў, кароль падарыў ёй маленькага Осліка. Гэта быў не звычайны Ослік. Чароўны, з доўгімі вушамі і добрымі вачамі, ён імгненна разумеў усё, што хацела ад яго Прынцэса, і пакорна выконваў усе яе каманды. Прынцэса палюбіла Осліка і пасябравала з ім. Яна каталася на Осліку па каралеўскім садзе, а ўсе яе слугі, папугай Тоша, кот Савелій, сабака Барбос і нават цікаўная сарока Белабока ў адзін голас паўтаралі:      – Які выдатны Ослік! Ён разумны, ніколі не стамляецца, ён добры, самы прыгожы з усіх ослікаў на свеце!
     Прынцэсу цешылі такія пахвальныя водгукі пра яе сябра, а сам Ослік пры гэтым чырванеў і апускаў вочы ўніз. Нягледзячы на шмат сваіх добрых якасцяў, ён не ператварыўся ў зазнайку, а так і застаўся самым сціплым Ослікам на свеце.
     Шоў час. Прынцэса пасталела і ператварылася ў спадарыню, а Ослік, як нам ні шкада яго, трохі пастарэў. Ужо не такімі быстрымі сталі яго ножкі. Часта па вечарах яны нылі ад доўгай хацьбы. Не такімі зоркімі сталі яго вочы, дый чуць ён стаў горш. Да незадавальнення Прынцэсы, ёй часам прыходзілася шмат разоў паўтараць Осліку свае загады.
     Стары Кароль на дзень паўналецця сваёй адзінай дачкі паднёс ёй новы шыкоўны падарунак – вельмі дарагога варанога Каня. Эх, і цуд жа гэта быў, а не Конь! Ён скакаў па зямлі так, як быццам ляцеў! Капыты пад ім гарэлі, бліскучая чорная грыва струменілася хвалямі па гладкай спіне, а зіхоткія вочы глядзелі на прынцэсу з непрытоеным гонарам і высакароднасцю.
     Вядома ж, пастарэламу маленькаму Осліку ўжо стала ніяк не ўгнацца за моцным маладым Канём. А Прынцэса адразу ж аддала сваю перавагу новаму сябру. Як ні горка нам гэта ўсведамляць, спадарыня хутка забылася пра Осліка, які столькі гадоў служыў ёй верай і праўдай. Цяпер яна ўсё сваё каханне і ўвагу дарыла ганарліваму Каню.
     Ослік забыты і кінуты стаяў у куце сада, пераступаючы з нагі на нагу, а слугі Прынцэсы, кот і сабака, папугай і сарока скоса паглядалі на яго і шапталіся паміж сабой:
     – Стары Ослік, нязграбны, сівы і лысаваты. Навошта ён нам? Трэба яго прагнаць з каралеўскага двара!
     Але ім не прыйшлося гэта рабіць. Неўзабаве, Ослік сам сышоў, куды вочы глядзяць, і панёс у сваім сэрцы крыўду на тую, якая так хутка адмовілася ад яго. Ішоў Ослік па дарозе, ішоў, і сэрцайка ныла ў яго грудзях, а на вочы наварочваліся слёзы. Падышоў ён да Ручайка, паглядзеў у яго ваду, убачыў свой пануры позірк, і слёзы пацяклі ў яго з вачэй.
     Адчуў Ручай соль асліных слёз і скурчыўся ад жалю да яго.
     – Не плач, Ослік! – сказаў Ручаёк. – Ты ж яшчэ не памёр і жывеш на свеце. Паглядзі! Колькі вакол цудаў! Колькі дабрыні і прыгажосці! Шукай каханне! Ты знойдзеш яго і яшчэ будзеш шчаслівы! Вунь там, за лесам, жывуць Райскія Птушкі. Іх хата напоўнена дабрынёй, радасцю і каханнем. Ідзі да іх. Яны зразумеюць цябе і навучаць лятаць.
     Пайшоў Ослік праз лес, выйшаў на луг і бачыць: па блакітным небе плывуць ружовыя Аблокі, ляцяць белакрылыя Птушкі і спяваюць цудоўныя песні. Ад такіх далікатных гукаў сэрца напаўняецца каханнем і дабрынёй. Паслухаў Ослік спевы Райскіх Птушак, і на душы ў яго стала спакойна і лёгка. Ён і не заўважыў, як за яго спіной выраслі крылы, і Ослік паляцеў…
     А Райскія Птушкі, ружовыя Аблокі і ласкавы Ветрык усміхаліся і цешыліся разам з ім.
     – Ты не стары! – казалі яны яму. – Ты не нязграбны, ты не брыдкі. Усё зусім наадварот! Твая душа напоўнена дабрынёй. І ніхто не адніме яе ў цябе. Дабро не памірае. Яно дае нам сілу жыць на свеце і верыць у цуды!
     
      Гэтая казка на рускай мове